Tekst koji sam nedavno objavio o prvim novosadskim ulicama imao je veoma značajan odjek i veliku čitanost na portalu. Na nagovor čitatelja koji prate moj rad na društvenim mrežama odlučio sam se da napišem još jedan tekst o tim, starim ulicama ovoga grada, koje su, svaka za sebe, "spomenar i leksikon" života Novog Sada…
Još jedna od najstarijih novosadskih ulica, a nastala je negde kad i sam grad, jeste današnja ulica Save Vukovića. Naziv je dobila po Savi Vukoviću, osnivaču Velike srpske gimnazije u Novom Sadu. Uz fondaciju od tadanjih 10.000 forinti on je doprineo potpisivanju dokumenta kojim je 1810. godine gimnazija osnovana. Sve do kraja osamdesetih godina XIX veka, ova ulica je imala drugi naziv. Zvala se ulica Crnog petla. To ime je sigurno dobila zbog gostionice “Kod crnog petla”, koja se nalazila na uglu sa bivšom Pećkom, današnjom ulicom Milana Rakića. Ova gostionica je dugo postojala na tom mestu, a kada je prestala da radi i kada je na njenom mestu otvorena bakalnica i ona se zvala “Kod crnog petla”.
U ovoj ulici je nekada stanovala uglavnom gradska sirotinja, sitne zanatlije i nadničari, a kasnije posle Prvog svetskog rata dosta uglednih Novosađana lekara je ovde podizalo svoje kuće. I danas je veoma krivudava i u njoj možemo još uvek naleteti na starije građevine, koje nam oslikavaju stari Novi Sad. Postoji još pokoja kuća koje su podignute krajem XIX ili početkom XX veka. Danas je ulica asfaltirana, ali je sve do dvadesetih godina XX veka samo pored kuća bio uzan “cigljani” trotoar, a kolovozom je leti bila debela prašina, a zimi blato do članaka.
U ulici Save Vukovića postojala je u prošlosti renomirana gostionica, na uglu sa Svetosavskom, bivšom Gušterskom ulicom. To je bila kafana kod “Rac Gabora”. Vlasnik joj je, doduše, bio Gavra Sremčević, ali za gostionicu i njenog vlasnika znalo se samo po nadimku “Rac Gabor”. Gostionica je ovaj naziv dobila verovatno od mađarskih sudija, koji su ovamo najviše svraćali i uz dobro sremsko vino do dugo u noć provodili mirne i prijatne trenutke. U ovoj kafani, koja se nalazila u prilično zabačenoj i idiličnoj uličici, to im nije bilo teško, pogotovo zato što je “Rac Gabor” imao dve prostorije, jedna u koju je svraćala sirotinja na čašicu “s nogu”, i drugu čistiju i lepše uređenu, za goste sa debljim “buđelarom”.
Od raskrsnice sa Zlatnom gredom i Skerlićevom, gde se prema legendi i priči starih Podbarčana nalazio prvi gradski trg, na koji nas još uvek vraća u daleku prošlost samo jedan polu-stepenik koji se nalazi na ćošku Save Vukovića br. 1 i Skerlićeve ulice. Navodno prema pričama, on je označavao prvi centar Petrovaradinskog Šanca, jer se nalazi na takozvanoj Zlatnoj (Suvoj) gredi, za koju se opet govori da je možda i prva ulica današnjeg Novog Sada. Docnije je tu sagrađena kuća, tik naslonjena na taj stubić koji je verovatno imao alku na sebi i služio da se za njega vezuju konji i marva.
Od raskrsnice sa Zlatnom gredom i Skerlićevom, gde se prema legendi i priči starih Podbarčana nalazio prvi gradski trg, na koji nas još uvek vraća u daleku prošlost samo jedan polu-stepenik koji se nalazi na ćošku Save Vukovića br. 1 i Skerlićeve ulice. Navodno prema pričama, on je označavao prvi centar Petrovaradinskog Šanca, jer se nalazi na takozvanoj Zlatnoj (Suvoj) gredi, za koju se opet govori da je možda i prva ulica današnjeg Novog Sada. Docnije je tu sagrađena kuća, tik naslonjena na taj stubić koji je verovatno imao alku na sebi i služio da se za njega vezuju konji i marva.
Još jedna od najstarijih novosadskih ulica, a nastala je negde kad i sam grad, jeste današnja ulica Save Vukovića. Naziv je dobila po Savi Vukoviću, osnivaču Velike srpske gimnazije u Novom Sadu. Uz fondaciju od tadanjih 10.000 forinti on je doprineo potpisivanju dokumenta kojim je 1810. godine gimnazija osnovana. Sve do kraja osamdesetih godina XIX veka, ova ulica je imala drugi naziv. Zvala se ulica Crnog petla. To ime je sigurno dobila zbog gostionice “Kod crnog petla”, koja se nalazila na uglu sa bivšom Pećkom, današnjom ulicom Milana Rakića. Ova gostionica je dugo postojala na tom mestu, a kada je prestala da radi i kada je na njenom mestu otvorena bakalnica i ona se zvala “Kod crnog petla”.